مساله ای كه امروز در اذهان همه وجود دارد و برای بسیاری از مردم دنیا به عنوان یك پرسش مطرح است، پاسخ به پرسش ها از مبانی ارتباطات دینی محسوب می شود. البته برخی از این پرسش ها حتما باید در حیطه های شخصی مطرح شده و وارد ساحت های عمومی نشود. وقتی ادیان در كنار هم می نشینند و با هم گفتگو می كنند، باید مبانی مشترك را در نظر بگیرند. در این وضعیت مشتركات انسانی است كه به عنوان مبنا قرار می گیرد.

سنگ بنای مذاهب این است كه افراد دیگر را مانند خود دوست بداریم. نه تنها نباید رفتارمان نسبت به دیگر ادیان توهین آمیز باشدف بلكه باید به احساسات مذهبی یكدیگر احترام بگذاریم.

 

با این مقدمه می خواهم به این پرسش پاسخ دهم كه تفاوت بین یهودیت و صهیونیسم چیست؟

 

یهودیت شیوه ای برای زندگی است؛ شیوه ای كه از چند هزار سال پیش خداوند به انسان ها ارزانی كرده است.

یهودیان به فرمان خداوند در كشورهای مختلف جهان پراكنده شدند. این فرمان بیش از 2000 سال پیش آمده است. ما یهودیان از زیستن در میان ملت های دیگر خشنودیم. می دانیم در هر كشوری باشیم باید به عقائد كشور میزبان احترام بگذاریم. خدواند به ما دستور داده است به ارزش های دینی كشور میزبان تجاوز نكنید.

 

به ما گفته شده است هیچ كشوری به نام خود در سرزمین فلسطین ایجاد نكنیم. ایمان یهودی احترام به همه عقائد را پاس می دارد و اجازه نداریم به ایمان و عقائد دیگران توهین كنیم. این اصل مشترك همه یهودیان واقعی است. اما صهیونیسم دقیقا بر خلاف آن چیزی است كه گفتیم.صهیونیسم را كسانی بنیان گذاشتند كه خود سكولار بودند و از شیوه زندگی یهودی كه از چند هزار سال پیش بنیان گذاشته شده است، تخطی كردند. متاسفانه این مساله مایه اندوه یهودیان است كه اكثر مردم دنیا یهود را با صهیونسم می شناسند.

 

نكته ای كه باید اشاره شود، این است كه صهیونیست ها فراموش كردند پراكندگی قوم یهود به دلیل فرمان الهی بوده است و بر همین مبنا اصل پراكندگی را زیر پا گذاشتن. شیوه ای كه صهیونیسم اتخاذ كرد برخلاف آن چیزی است كه یهود با پراكندگی در میان كشورها دستور شیوه خاص زندگی خود اجرا كرد. ما یهودیان براین عقیده استواریم كه با دیگر مردم بر اساس اصول احترام به انسان رفتار كنیم.

 

صهیونیسم كوشید كشور تاسیس كند و توجه نكرد تاسیس این كشور چه آثار و پیامدهای منفی برای ساكنان بومی آن سرزمین ایجاد می كند. اقدام آنها برای تاسیس كشور از همان ابتدا با خونریزی همراه شد.مشكل ما این است كه صهیونیست ها خود را به عنوان نمایندگان یهودیت معرفی می كنند و متاسفانه از منظر جهانی یهودیت و صهیونیسم یكسان شمرده می شوند.

 

پیام ما به شما این است كه صهیونسم را با یهودیت یكی ندانیم. آرزوی اصیل یهودیان این است كه رژیم نا مشروع صهیونیستی از طریق مسالمت آمیز از صحنه كنار رود. با توجه به این كه همه شورش ها و خشونت ها حول محور صهیونیسم می چرخد با از بین رفتن صهیونیسم صلح و آرامش به جهان باز می گردد. از آنجا كه اساس شكل گیری و تاسیس رژیم صهیونیسم بر باطل است ما اطمینان داریم كه این رژیم قطعا به پایان خواهد رسید.

 

اكنون باز می گردم به آن اصل بنیادین كه با دیگران چنان رفتار كنیم كه می خواهیم با ما رفتار شود. این اصل به آن معناست كه به عقائد و باورهایی كه برای دیگران ارزشمند است احترام بگذاریم.

 

از این منظر انتشار كاریكاتورهای اهنت آمیز نسبت به كسی كه مورد احترام مذاهب دیگر است، محكوم و نادرست است.

بگذارید در پایان سخنانم بگویم كه چقدر سرخوشم از آنچه در این چند روز در جمهوری اسلامی ایران دیدم.

 

شما می دانید ما در غرب چقدر با تبلیغات و موارد سوظن علیه ایران مواجه ایم. در غرب به ما می گویند باید یهودیان ایرانی را از شرایط دشوارشان نجات دهیم .اما ما در ایران چیزی متفاوت و دگرگون یافتیم.نشانه ای از رفتار خصمانه علیه یهودیت ندیدیم، برادران یهودی مان به شیوه ای مطلوب و آزادانه آیین های خود را به جا می آورند و زندگی می كنند. البته این همان انتظاری است كه از ایران میرود؛ زیرا ایران از بیش از 200 سال پیش میزبان یهودیان بوده است.

امیدوارم ایرانیان در همه جوانب زندگی كامروا باشند.

 

 *متن سخنرانی خاخام آرون كوهن نماینده جامعه یهودیان آمریكا و انگلیس كه 13 اسفند85 در دومین اجلاس منطقه ای رهبران ادیان در تهران ایراد شده است.

 

منبع: